...Με ρωτάει ο καιρός
Από που θέλω να περάσει
Πού ακριβώς τονίζομαι
στο γέρνω ή στο γερνώ.

Κική Δημουλά: Απροσδοκίες. Από το "Χαίρε ποτέ"
Νiki Edeneier

Και άμα η αυλαία πέσει
και όταν οι άνθρωποι χαθούν
τότε αρχίζει το παιχνίδι
τότε δυο χείλη θα ενωθούν.

Άμα το θέατρο αδειάσει
και το γεμίσει η σιωπή
τότε η θλίψη θα σωπάσει
και θα αρχίσει η μουσική.

Μόνοι έμειναν οι ηθοποιοί
παίζουν ρόλους απ' τη ζωή
καθημερινοί έρωτες
ελπίδες απροσδόκητες.

Κάθε που πέφτει η αυλαία
μια καρδιά σπαράζει
και της ασχήμιας το μαράζι
το αποφεύγει με οργή
Κάθε που πέφτει η αυλαία
όλα αλλάζουν...
γίνονται μοιραία!


ΕΙΚΟΝΕΣ ΠΛΟΥΣΙΕΣ ΜΕΣ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΣΟΥ
ΧΡΩΜΑΤΑ ΕΝΤΟΝΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ
ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΑΓΓΕΛΟΙ ΣΤΟ ΟΝΟΙΡΟ ΣΟΥ
ΚΑΙ ΣΕ ΠΕΤΑΝΕ ΠΟΛΥ ΨΗΛΑ.
ΕΝΤΟΝΑ ΟΝΟΙΡΑ ΧΡΩΜΑΤΙΣΜΕΝΑ
ΣΟΥ ΟΜΟΡΦΑΙΝΟΥΝ ΤΗ ΖΩΗ
ΖΗΣΕ ΚΑΘΕ ΣΟΥ ΛΕΠΤΟ
ΚΑΘΕ ΣΟΥ ΣΤΙΓΜΗ...
ΜΗΝ ΞΥΠΝΙΣΕΙΣ, ΜΗΝ ΑΝΤΙΚΡΙΣΕΙΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ...
ΚΟΙΜΙΣΟΥ ΚΑΙ ΟΝΟΙΡΕΨΟΥ.
ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΣΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ!!

Αν κοιμάσαι, καληνύχτα
Διώξε τα σύνορα της νύχτας και δες όνειρα τρελλά..
Αν γλεντάς, πιες και για μένα δυο ποτήρια να μου περάσει αυτή η γκρίνια που δεν είμαστε κοντά
Αν κοιμάσαι, καληνύχτα, σ' αγαπώ μην το ξεχνάς...


ΑΠΟΨΕ ΠΟΥ ΟΛΑ ΤΑ ΦΩΤΑ ΕΣΒΗΣΑ
ΑΠΟΨΕ ΠΟΥ Η ΑΥΛΑΙΑ ΜΙΑΣ ΩΡΑΙΑΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΕΧΕΙ ΚΛΕΙΣΕΙ ΕΙΜΑΙ ΦΑΙΝΟΜΕΝΙΚΑ ΕΔΩ..
ΑΠΟΨΕ ΠΟΥ ΟΙ ΑΕΤΟΙ ΔΕΝ ΠΕΤΑΝΕ
ΑΠΟΨΕ ΠΟΥ ΟΙ ΛΥΚΟΙ ΔΕΝ ΒΡΗΧΟΥΝ
ΕΙΜΑΙ ΑΚΟΥΜΠΙΣΜΕΝΗ ΕΔΩ...
ΑΠΟΨΕ ΠΟΥ ΔΥΟ ΣΩΜΑΤΑ ΧΩΡΙΣΑΝ
ΑΠΟΨΕ ΠΟΥ ΝΙΩΘΩ ΤΗΝ ΠΑΓΩΜΕΝΗ ΜΟΥ ΚΑΡΔΙΑ ΝΑ ΕΧΕΙ ΡΑΓΙΣΕΙ
ΕΙΜΑΙ ΥΠΟΜΕΝΟΝΤΑΣ ΕΔΩ...
ΑΠΟΨΕ ΠΟΥ ΤΑ ΔΑΚΡΥΑ ΚΥΛΑΝΕ
ΑΠΟΨΕ ΠΟΥ ΟΙ ΦΩΝΕΣ ΜΟΥ ,ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΝ
ΕΙΜΑΙ ΦΑΙΝΟΜΕΝΙΚΑ ΕΔΩ
ΕΔΩ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΤΟ ΞΗΜΕΡΩΜΑ
ΝΑ ΔΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΗΛΙΟ ΦΩΣ
ΕΛΠΙΖΟΝΤΑΣ ΟΙ ΑΕΤΟΙ ΝΑ ΠΕΤΑΞΟΥΝ ΞΑΝΑ
ΚΑΙ ΟΙ ΛΥΚΟΙ ΝΑ ΑΝΕΒΟΥΝ ΣΤΑ ΒΟΥΝΑ.
ΝΑ ΝΙΩΣΟΥΝ ΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥΣ
ΝΑ ΜΗΝ ΧΑΝΟΥΝ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΟΥΣ ΕΔΩ ΣΤΑ ΣΚΟΤΕΙΝΑ..
ΑΠΟΨΕ ΘΑ ΑΛΛΑΞΟΥΝ ΟΛΑ...
ΑΠΟΨΕ ΘΑ ΓΕΝΝΗΘΩ ΞΑΝΑ...

ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΙΩΑΝΝΟΥ
Φοιτήτρια ΠΤΠΕ

Σεμίλα

Το ξέρω Σεμίλα,
ο πόλεμος τρόμαξε τη μικρή σου καρδούλα.
Το ξέρω Σεμίλα,
ο πόλεμος μεγάλωσε τα μάτια σου.
Το ξέρω Σεμίλα,
μέρες τώρα πεινάς.

Μην κλαις Σεμίλα,
θα σου φέρω τον ήλιο μου.
Μην κλαις Σεμίλα,
θα σου φέρω την αγάπη μου.
Μην κλαις Σεμίλα,
θα σου φέρω την καρδιά μου.

Χέρι με χέρι θα διώξουμε τον πόλεμο,
χέρι με χέρι θα μοιράσουμε το ψωμί.

Μην κλαις Σεμίλα.

Γιώτα Παρθενίου
(Για την αντιγραφή Έφη Αμφιλοχίου)

Τι υπέροχα μεθύσια χωρίς αλκοόλ!

Κώστας Ακρίβος

Είναι πολλών ανθρώπων τα λόγια μας, έχει πει ο Σεφέρης, που μαζί με τον Ελύτη, τον Καβάφη και πόσους άλλους ακόμη, έχουν χαρίσει αθάνατο έργο στο χώρο της Νεότερης, σχετικά, Ελληνικής Γραμματείας. Οι στίχοι τους είναι διαχρονικοί και τρομακτικά επίκαιροι, ιδιαίτερα τώρα, σ' αυτά τα δύσκολα, εθνικά, χρόνια που διανύουμε. Και προσωπικά, ως εκπαιδευτικός, δε θα μπορούσαν να μη με αγγίζουν αυτά τα λόγια:

Β΄

Τη ΓΛΩΣΣΑ μου έδωσαν ελληνική
το σπίτι φτωχικό στις αμμουδιές του Ομήρου.
Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου στις αμμουδιές του Ομήρου.
.................................................................................
Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου, με τα πρώτα λόγια του Ύμνου!

Από ΤΑ ΠΑΘΗ στον ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ του Οδυσσέα Ελύτη

Ζ΄

ΗΡΘΑΝ
ντυμένοι "φίλοι"
αμέτρητες φορές οι εχθροί μου
το παμπάλαιο χώμα πατώντας.
Και το χώμα δεν έδεσε ποτέ με τη φτέρνα τους.
..................................................................................
Και το φως δεν έδεσε ποτέ με τη σκέπη τους.
Ούτε μέλισσα καν δε γελάστηκε το χρυσό ν' αρχινίσει παιχνίδι
..................................................................................................
Ούτε καν ένα χνάρι θεού στην ψυχή τους σημάδι δεν άφησε
ούτε καν ένα βλέμμα ξωθιάς τη μιλιάς τους δεν είπε να πάρει.
Έφτασαν
ντυμένοι "φίλοι"
αμέτρητες φορές οι εχθροί μου,
τα παμπάλαια δώρα προσφέροντας.
Και τα δώρα τους άλλα δεν ήτανε
παρά μόνο σίδερο και φωτιά.
Στ' ανοιχτά που καρτέραγαν δάχτυλα
μόνον όπλα και σίδερο και φωτιά.
Μόνον όπλα και σίδερο και φωτιά.

Από ΤΑ ΠΑΘΗ, Ανάγνωσμα Δεύτερο ΟΙ ΗΜΙΟΝΗΓΟΙ
στο ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ του Οδυσσέα Ελύτη.

Τον Μάρτη περικάλεσα
και τον μικρό Νοέμβρη
Τον Αύγουστο τον φεγγερό
κακό να μη μας εύρει

Γιατ' είμαστε μικρά παιδιά
είμαστε δυο Ελληνάκια
Μες στα γαλάζια πέλαγα
και στ' άσπρα συννεφάκια

Γιατ΄είμαστε μικρά παιδιά
κι η αγάπη μας μεγάλη
Που αν τη χωρέσουμε απ' τη μια
περσεύει από την άλλη

Από το ποίημα ΤΑ ΕΛΛΗΝΑΚΙΑ
στα ΡΩ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ του Οδυσσέα Ελύτη.

Κεριά

Του μέλλοντος οι μέρες στέκοντ' εμπροστά μας
σα μια σειρά κεράκια αναμμένα-
χρυσά, ζεστά και ζωηρά κεράκια.

Οι περασμένες μέρες πίσω μένουν,
μια θλιβερή γραμμή κεριών σβησμένων,
τα πιο κοντά βγάζουν καπνόν ακόμη,
κρύα κεριά, λυωμένα και κυρτά.

Δεν θέλω να τα βλέπω, με λυπεί η μορφή των
και με λυπεί το πρώτο φως των να θυμούμαι.
Εμπρός κοιτάζω τ' αναμμένα μου κεριά.

Δεν θέλω να γυρίσω να μη διω και φρίξω
τι γρήγορα που η σκοτεινή γραμμή μακραίνει,
τι γρήγορα που τα σβηστά κεριά πληθαίνουν.

ΠΟΙΗΜΑΤΑ, Κ. Π. ΚΑΒΑΦΗ

Το έργον των θεών διακόπτομεν εμείς,
Τα βιαστικά κι άπειρα όντα της στιγμής.
.........................................................................

Από το ποίημα Διακοπή στα ΠΟΙΗΜΑΤΑ του
Κ. Π. ΚΑΒΑΦΗ

Έλενα Χ. Στανιού
Νηπιαγωγός
Κάτοχος Μεταπτυχιακού Διπλώματος
από το Πανεπιστήμιο Αιγαίου

Πινελιές

Τα χρώματα της ίριδας, κομμάτια ηλιαχτίδας
ενώθηκαν και φτιάξανε το τόξο της ελπίδας,
ο ήλιος μας ο άρχοντας που ’χει την εξουσία
στον ουρανό ολόχρυση δηλώνει παρουσία.

Τα σύννεφα ξεσπάσανε πια όλο το θυμό τους
και τώρα αποσύρουνε το γκρίζο οπλισμό τους,
κάποιες σταγόνες κάτοπτρα αόρατα αιωρούνται
μετέωρα λες στο κενό, ωσάν να τιμωρούνται.

Η φύση πλέον τις πληγές ήρεμα επουλώνει
κι ευχαριστήριο μήνυμα στον πλάστη της υψώνει,
σαν την κυρά αρχόντισσα φοράει τα καλά της
καρφίτσες ροδοπέταλα στα πλούσια μαλλιά της.

Αγάπη Ε.

Άνοιξε της νυχτός τις πόρτες
κρεμασμένη την καρδιά μου θε να 'βρεις
μέσα στο μυρωμένο του έρωτα ερμάρι
ανάμεσα στης αυγής τα ρόδινα
φουστάνια κρεμασμένη
απ' το σκόρο φαγωμένη απ' τη λέρα των ετών
Κρεμασμένη δίχως ρούχα γδαρμένη απ' την ελπίδα
η καρδιά μου με τα γενναιόδωρα όνειρα
ζει ακόμα

από τη συλλογή ΣΠΑΡΑΓΜΑΤΑ του 1955 της Joyce Mansour, απόδοση Έκτωρ Κακναβάτος, (Άγρα 1994).

Μαρία Μαμαλίγκα