Παρασκευή, 21 Μαρτίου 2008

Δε γράφω πια ποιήματα.

Τώρα που γιορτάζουν
και την ποίηση
διερωτώμαι αν
σκέφτηκε κανείς αν
μες στους αλαλαγμούς των ημερών αν
υπάρχει χώρος ν' αποθέσει
την κραυγή της
ή το πένθιμο κλάμα της.

Δε γράφω πια ποιήματα.
Απλώς σκαλίζω μνήμες
και λέξεις-κενοτάφια.

Β. Δ. Αναγνωστόπουλος

1 σχόλιο:

Monody είπε...

Τελεσιδίκως απών
από το αναπότρεπτο των πράξεων

Τυμβωρύχος
της μνήμης

Αρχαιοκάπηλος
Πανδαιμόνιων λόγων
Που κάποτε συνομίλησες

Υ.Γ. Ερρέτω...